Bibliotheca Lindiana

Irena Szybiak

Działalność pedagogiczna S. B. Lindego


Pierwszym przejawem wychodzenia z szoku rozbiorów było ożywienie życia intelektualnego w Warszawie, czego objawem było zorganizowanie w 1800 roku Warszawskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, którego celem była konsolidacja ówczesnych polskich intelektualistów i uczonych ze wszystkich trzech zaborów. Jednym z rezultatów tej aktywności było otwarcie w 1805 r. wysoko zorganizowanej szkoły - Liceum Warszawskiego. Jednym z inicjatorów był Samuel Bogumił Linde (1771-1847), b.bibliotekarz zbiorów Ossolińskich we Lwowie, który został jej dyrektorem.
Liceum otrzymało bogaty program kształcenia językowego, humanistycznego i w „umiejętnościach” (geografia, historia, matematyka, przyroda, fizyka, chemia i inne) oraz – w zakresie muzyki, tańca i jazdy konnej. Dwie klasy wstępne miały w programie ćwiczenie w posługiwaniu się językiem niemieckim. W sześcioklasowej szkole średniej, od klasy trzeciej– oprócz literatury polskiej i francuskiej – językiem był nauczania był niemiecki. Staraniem Lindego powstała biblioteka, której podstawą był księgozbiór I. Krasickiego. Nadzór nad Liceum pełnił eforat ze S. K. Potockim, który sprzyjał szczególnie rozwojowi nauk humanistycznych, czemu dawał wyraz w licznych mowach, wygłaszanych przy rozpoczęciu lub na zakończenie roku szkolnego.
W Księstwie Warszawskim a następnie w Królestwie Polskim Eforat zastąpiły polskie władze oświatowe, którym do 1820 r. przewodniczył S. K. Potocki. Linde uczestniczył w pracach obu instytucji. Po upadku powstania listopadowego przyjął postawę poddańczą wobec władz carskich. Przewodniczył m.in. Komitetowi Bibliotecznemu, którego zadaniem była kontrola bibliotek szkolnych w celu eliminacji nieprawomyślnych lektur.

 
Reklama
Reklama
Reklama
Reklama
Reklama
Reklama
Copyright © 2017 Open Source Matters. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Joomla! jest wolnym oprogramowaniem dostępnym na licencji GNU GPL.
Joomla free themes, blog website hosting.